Κριτική της τουρκικής μικρού μήκους ταινίας “Princess Ball Gown” (2019) σκην. Dilan Engin – από τη Χαρά Μπουργάνη

Νύφες και ανθρώπινα δικαιώματα στο Balkan Can Kino

Αφιέρωμα στη σύγχρονη κινηματογραφική γενιά της γείτονος κάνει το Balkan Can Kino στο φεστιβάλ του που λόγω των ειδικών συνθηκών της πανδημίας διεξάγεται online. Ειδικότερα, στην ενότητα «Unfolding  the Layers: Shorts from Turkey» περιλαμβάνονται 7 μικρού μήκους ταινίες και ντοκιμαντέρ από την Τουρκία, που μπορείτε να δείτε μέχρι και σήμερα 18 Οκτωβρίου στις 7μμ. Τα ανθρώπινα δικαιώματα θίγονται έντεχνα με την LGBTQI+ θεματολογία να πρωταγωνιστεί στην πλειονότητα των ταινιών, ενώ φυσικά γίνεται μνεία στον πατριωτισμό, στη θέση της γυναίκας και στις κακές συνθήκες διαβίωσης στα σύγχρονα κτίρια μιας μεγαλούπολης όπως η Κωνσταντινούπολη. Ένα ντοκιμαντέρ που ξεχωρίσαμε και αξίζει να μην χάσετε:

Prenses Model / Princess Ball Gown (Dilan Engin, 14’)

Καθηλωτικό ντοκιμαντέρ για τη σύγχρονη θέση των γυναικών στην Τουρκία, την ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση από τους συντρόφους τους.

Το ντοκιμαντέρ της Dilan Engin εκτυλίσσεται σε ένα εργαστήριο, όπου βλέπουμε τη διαδικασία δημιουργίας ενός νυφικού από το μηδέν, το οποίο προορίζεται για νύφες αλλά και για μικρά κορίτσια που θα παραβρεθούν σε ένα γάμο. Από την αφήγηση διαφορετικών εργατριών που μιλούν στη σκηνοθέτιδα, την οποία δεν βλέπουμε και έχει και η ίδια εργαστεί στη βιομηχανία αυτή, μαθαίνουμε ότι ορισμένες γυναίκες που κάνουν όνειρα στην πρόβα νυφικού, θα κακοποιηθούν κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Το ντοκιμαντέρ καθηλώνει το θεατή εντάσσοντας το στοιχείο της έκπληξης λίγο πριν τη μέση του ντοκιμαντέρ, όταν έχουμε ήδη σχηματίσει την εντύπωση ότι παρακολουθούμε μια τυπική καθημερινή ρουτίνα μιας βιοτεχνίας νυφικών. Η αφήγηση είναι εξαιρετική, μας μεταφέρει πίσω από τη βιτρίνα και την ομορφιά του νυφικού, πίσω από τα φώτα, και δεν γίνεται κουραστική παρά τη χρήση συνεντεύξεων ως αφηγηματικό εργαλείο. Τέλος, η οπτική σημειολογία με το νυφικό να γίνεται η μεταφορά μιας γυναίκας που κακοποιείται και χάνει τη ζωή της αλλά και η χρήση του λευκού χρώματος που παραπέμπει στην αθωότητα και την ευτυχία αλλά μπορεί να βαφτεί με αίμα, δημιουργούν μια δραματική αίσθηση θίγοντας μέσα από τη μόδα το θέμα της κακοποίησης που είναι πολύ μεγάλο στην Τουρκία. Εκτιμάται ότι την τελευταία δεκαετία έχουν τετραπλασιαστεί τα θύματα έμφυλης βίας που έχασαν τη ζωή τους.

Αυτή είναι η πρώτη μικρού μήκους δουλειά στη φιλμογραφία της Engin, η οποία εγκατέλειψε τις σπουδές στην Κοινωνιολογία για να σπουδάσει Κινηματογράφο.

Παρακολουθήστε την ταινία:

Q&A with the director: http://balkan-can-kino.com/qa-with-director-dilan-engin-princess-ball-gown/